Serwis Internetowy Pomorskiej Fundacji Rozwoju Chirurgii

« Luty 2012 »
Pn	Wt	Śr	Cz	Pt	So	Nd
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29

Zapisz się na newsletter PFRCh

Ciekawe artykuły

Motivational concordance: An important mechanism in self -help therapeutic rituals involving inert (placebo) substances
Zgodność motywacyjna: istotny mechanizm kształtujący skuteczność samopomocowych rytuałów terapeutycznych z użyciem nieaktywnych chemicznie substancji (placebo)
Hyland ME, Whalley B Journal of Psychosomatic Research 65 (2008) 405 – 413
Prezentacja - Motivational concordance

więcej...: Celem prezentowanych badań było zbadanie współudziału dwóch mechanizmów psychologicznych: oczekiwania reakcji i zgodności motywacyjnej w kształtowaniu pozytywnej reakcji psychologicznej na popularną, nieaktywną biologicznie, samopomocową, komplementarną terapię (placebo). Zgodnie z teorią oczekiwania reakcji, oczekiwania, a więc czynniki poznawcze (np dotyczące skuteczności terapii) wywierają bezpośredni wpływ na fizjologiczne reakcje i symptomy, który to wpływ nie jest posredniczony przez inne zmienne psychologiczne. Teoria zgodności motywacyjnej zakłada, że to zachowanie związane z terapeutycznym rytuałem jest czynnikiem decydującym o skuteczności placebo.
Osoby badane (ochotnicy) zostali losowo przydzieleni do 3 grup eksperymentalnych, które różniły się rodzajem instrukcji. Wszyscy badani mieli przez okres 3 tygodni przyjmować esencje kwiatowe. Osoby z grupy „duchowej” otrzymały instrukcję mówiącą, że skuteczność esencji jest większa, gdy jej przyjmowaniu towarzyszy wyobrażanie sobie łączenia z „uniwersalnym polem uzdrawiania i miłości”, grupa „afirmacyjna” otrzymała instrukcję zachęcającą do wyobrażania sobie, że esencja wspomaga rozwiązywania problemów, zaś grupa „neutralna” nie otrzymała żadnych dodatkowych instrukcji.
W grupie „duchowej” predyktorem dla skuteczności esencji (subiektywnie ocenianej przez badanych poprawy samopoczucia) był wyjściowy poziom duchowości oraz oczekiwań. W grupie „afirmacyjnej” wyższy poziom duchowości i oczekiwań, związany był z mniejszą skutecznością esencji. W grupie „neutralnej” poziom oczekiwań nie pozwalał na przewidywanie wyniku.
Otrzymane wyniki wskazują na zgodność motywacyjną jako na istotny mechanizm decydujący o terapeutycznej skuteczności placebo w warunkach codziennego życia, potwierdzają, że efekt placebo jest pośredniczony poprzez zachowanie – co oznacza, że „wykonywanie rytuału” ma istotniejsze znaczenie niż „wiara w skuteczność rytuału”.

Self – image of girls with diffrent subtypes of eating disorders
Obraz własnej osoby u dziewcząt z różnymi podtypami zaburzeń odżywiania
Pilecki M, Józefik B Archives of Psychiatry and Psychotherapy 3 (2008) 17 – 22

więcej...: Celem prezentowanych badań była ocena różnic w obrazie własnej osoby u dziewcząt ze zdiagnozowanymi różnymi podtypami zaburzeń odżywiania. Obraz własnej osoby jest ważnym elementem struktury osobowości, czynnikiem, który uznawany jest za mający istotny wpływ na powstawanie zaburzeń odżywiania.
Badaniami objęto grupę 54 pacjentek ze zdiagnozowaną anoreksją typu restrykcyjnego, 22 pacjentki z anoreksją typu bulimicznego (z napadami gwałtownego objadania się i przeczyszczania) oraz 36 pacjentek ze zdiagnozowaną bulimią. Dwie grupy kontrolne składały się z 36 dziewcząt ze zdiagnozowaną depresją oraz z 86 zdrowych dziewcząt, uczennic krakowskich szkół.
Na podstawie otrzymanych wyników można stwierdzić, że dziewczęta z anoreksją typu restrykcyjnego różnią się od zdrowej grupy kontrolnej na niekorzyść jedynie w dwóch skalach (Koloryt Emocjonalny i Obraz Własnego Ciała). W porównaniu z grupą kontrolną dziewcząt depresyjnych, dziewczęta z anoreksją typu restrykcyjnego lepiej wypadają w zakresie Kontroli Impulsu, Stosunków Rodzinnych oraz Celów Edukacyjnych i Zawodowych. Nie wykazano istnienia różnic pomiędzy grupami z różnymi podtypami anoreksji. Dziewczęta z bulimią różniły się na swoją niekorzyść od grupy z anoreksją w sześciu skalach. Różnice istotne statystycznie pomiędzy zdrową grupą kontrolną a trzema grupami z zaburzeniami odżywiania obserwowano jedynie w zakresie skali Obrazu Własnego Ciała.
Otrzymane wyniki wskazują na istnienie znaczącej heterogeniczności zaburzeń odżywiania i skłaniają do postawienia pytania o wzajemne relacje pomiędzy bulimią i depresją, sugerują istnienie komponenty depresyjnej w przypadku bulimii. Stosunkowo dobry obraz siebie u dziewcząt z anoreksją może być traktowany jako mający charakter obronny.

The prevalence of self – harm behaviors among a sample of gastric surgery candidates
Występowanie samouszkodzeń wśród kandydatów do chirurgicznego leczenia otyłości patologicznej
Sansone RA, Wiederman MW, Schumacher DF, Routspng – Weichers L
Journal of Psychosomatic Research 65 (2008) 405 – 413

więcej...: Celem prezentowanych badań było poznanie charakterystyki pacjentów oczekujących na chirurgiczne leczenie otyłości patologicznej w zakresie zachowań związanych z procesami samoregulacji i samouszkodzeniami.
Zbadano 121 pacjentów, kandydatów do chirurgicznego leczenia otyłości patologicznej, pod kątem występowania 22 zachowań zwiazanych z procesem samoregulacji oraz z samouszkodzeniami. Zastosowano kwestionariusze samoobserwacyjne. Spośród badanych zachowań największą częstość występowania miały: rozwiązłość seksualna (22,3%), zadręczanie się bezcelowymi myślami (20,7%), nadużywanie alkoholu (19,0%), angażowanie się w relacje nadużywające emocjonalnie (16,5%). Do prób samobójczych przyznało się 9,1% osób badanych.
Otrzymane wyniki sugerują, że dodatkowe trudności w zakresie samoregulacji mogą dotyczyć zdecydowanej mniejszości osób chcących poddać się chirurgicznemu leczeniu otyłości oraz że spodziewana częstość występowania prób samobójczych w przeszłości sięga w przybliżeniu 10% . Dane te mogą wskazywać na występujące w tej grupie chorych dysfunkcje osobowości, przy czym nie zaobserwowano, aby można było wyodrębnić spójne podgrupy ze względu na rodzaj zachowań samouszkadzających. Częstość występowania prób samobójczych jest w tej grupie chorych wyzsza niż w ogólnej populacji, stąd też niewątpliwie wymaga uważnego zbadania na etapie kwalifikowania pacjenta do zabiegu. Autorzy artykułu stoją na stanowisku, że historia prób samobjczych nie powinna być kryterium wykluczającym, lecz jedynie wskazuje na konieczność wnikliwej psychiatrycznej oceny i dokładnego określenia diagnozy. Te dane mogą być pomocne w tworzeniu dalszej charakterystyki osób pragnących poddać się chirurgicznemu leczeniu otyłości patologicznej, które staje się coraz bardziej popularne.

Breast Cancer and Psychosocial Factors: Early Stressful Life Events, Social Support and Well – Being

Rak piersi i czynniki psychospołeczne: wczesne stresujące wydarzenia życiowe, wsparcie społeczne i dobrostan Gizburg K, Wrensch M, Rice T, Farren G, Spiegel D Psychosomatics 49: 407 – 412

więcej...: Celem prezentowanych badań było poznanie zależności pomiędzy wcześniejszym stresem a późniejszym rozwojem raka piersi. Badano wczesne doświadczenia kobiet chorych na raka piersi a także zdrowych kobiet stanowiących grupę kontrolną. Porównywane było narażenie na stresujące wydarzenia życiowe w trakcie pierwszych sześciu lat życia, spostrzegane wsparcie ze strony rodziny pochodzenia, dobrostan w okresie dzieciństwa i adolescencji. Analizowano związki pomiędzy każdym z tych czynników a wystąpieniem raka piersi, a także ich wzajemne interakcje. Przyjęta została hipoteza, że kobiety z rakiem piersi będą zgłaszały wyższy poziom stresu, niższy poziom wsparcia i dobrostanu niż kobiety z grupy kontrolnej.

Otrzymane wyniki wskazują, że kobiety chorujące na raka piersi i zdrowe kobiety z grupy kontrolnej miały podobne doświadczenia w okresie dzieciństwa. Jednak u kobiet z rakiem piersi zaobserwowano związek pomiędzy większym stresem w okresie dzieciństwa i adolescencji, a wyższym poziomem wsparcia ze strony rodziny i większym dobrostanem. W grupie kontrolnej zależność ta przybrała odwrotny kierunek – wyższy poziom stresu był powiązany z niższym spostrzeganym wsparciem i mniejszym dobrostanem.

Wyniki te mogą wskazywać na istnienie tendencji do stosowania represyjnego stylu radzenia sobie ze stresem przez kobiety chorujące na raka piersi. Represyjny styl radzenia sobie ze stresem, polegający na tłumieniu negatywnych emocji, może mieć zarówno pozytywne jak i negatywne skutki dla dobrostanu osoby – może zwiększać poczucie dobrostanu pomimo obciążających okoliczności zewnętrznych, ale może również utrudniać korzystanie z pomocy medycznej, w tym ze wspierających, psychospołecznych interwencji. Retrospektywny charakter prezentowanych badań nie pozwala na wyciąganie wniosków na temat zależności przyczynowo – skutkowych, stąd też nie można jednoznacznie stwierdzić, czy obserwowana wśród kobiet z rakiem piersi tendencja do stosowania represyjnego stylu radzenia sobie ze stresem jest jednym z czynników ryzyka wystąpienia choroby nowotworowej (koncepcja osobowości podatnej na zachorowanie na raka) czy też jest skutkiem zachorowania na raka, stresu związanego z diagnozą i procesem leczenia.

Long – term outcomes of short – term and long – term psychosomatic inpatient treatment and their predictors

Odległe wyniki długo ~ i krótkoterminowego psychosomatycznego
leczenia szpitalnego oraz ich predyktory
Schaefer A, Gieler U, Kurth R, Brosig B, Leweke F, Milch WE, Reimer C, Beutel ME Journal of Psychosomatic Research 65 (2008) 329 – 336

więcej...: Celem prezentowanych badań było poznanie bezpośrednich i odległych (po 3 latach) wyników krótko~ i długoterminowego psychosomatycznego leczenia szpitalnego. Zbadano również czynniki będące predyktorami sukcesu terapeutycznego, takie jak: rodzaj relacji interpersonalnej, chroniczność zaburzeń, negatywne wydarzenia życiowe.

W skład badanej grupy wchodzili pacjenci z zaburzeniami odżywiania, zaburzeniami somatoformicznymi oraz zaburzeniami osobowości. Terapia krótkoterminowa składała się z dwóch 30 – minutowych sesji psychoanalitycznie zorientowanej terapii indywidualnej, trzech 90 – minutowych sesji psychoterapii grupowej oraz dodatkowo z sesji pracy z ciałem, arte~ i muzykoterapii, grupowych ćwiczeń fizycznych i w razie potrzeby z farmakoterapii. Terapia długoterminowa obejmowała podobny wachlarz interwencji, przy czym składała się z większej ilości sesji indywidualnych (3 w tygodniu) I mniejszej ilości sesji grupowych (2 w tygodniu).

Otrzymane wyniki wskazują, że zarówno krótko~ jak i długoterminowa terapia prowadziła do znaczącej redukcji poziomu dystresu mierzonego przy wypisie. Spadek intensywności psychologicznych objawów utrzymywał się na stabilnym poziomie po 3 latach od wypisu. Otrzymane wyniki były niższe w przypadku pacjentów poddanych terapii długoterminowej, w porównaniu do pacjentów leczonych krótkoterminowo, co można tłumaczyć różnicami pomiędzy tymi dwiema grupami pacjentów. Terapia długoterminowa była częściej stosowana w przypadku chronicznych zaburzeń, takich jak zaburzenia osobowości i somatoformiczne. W grupie pacjentów poddanych terapii krótkoterminowej było więcej osób z ostrymi zyciowymi kryzysami, czego wyrazem było wysokie natężenie dystresu przy przyjeciu do szpitala, które ustępowało szybciej, ponieważ nie zdążyło przybrać chronicznego charakteru. Wśród predykatorów negatywnego wyniku terapii znalazły się następujące czynniki: infantylny charakter relacji z obiektem, introwertyczno – unikający styl interakcji społecznych, występowanie negatywnych wydarzeń życiowych w okresie po zakończeniu leczenia oraz długo okres trwania zaburzenia.

Wnioski płynące z badania wskazują na znaczenie uwzględniania natury oraz długości trwania zaburzenia przy planowaniu długości leczenia.

Should Binge Eating Disorder Be Included in the DSM – V?
A Critical Review of the State of the Evidence
Czy Zaburzenie Gwałtownego Objadania Się powinno być
uwzględnione w DSM – V? Krytyczny przegląd.
Striegel – Moore RH, Franko DL
Annual Review of Clinical Psychology (2008) 4: 305 – 324

więcej...

Zaburzenie Gwałtownego Objadania Się (BED) zostało po raz pierwszy wprowadzone w 1994 roku do Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM IV) jako prowizoryczna kategoria diagnostyczna zaburzeń odżywiania. Trwa dyskusja pomiędzy specjalistami, czy BED powinno stanowić osobną kategorię diagnostyczną, czy też powinno być rozpatrywane jako przykład zaburzeń odżywiania NOS (niewyszczególnionych gdzie indziej). Proponowane kryteria diagnostyczne dla Zespołu Gwałtownego Objadania Się:

powtarzające się epizody gwałtownego objadania się, pojawiające się w określonym przedziale czasowym (w przeciągu 2 godzin), którym towarzyszy poczucie braku kontroli nad jedzeniem
jedzenie podczas tych epizodów charakteryzuje się następującymi właściwościami:

jest bardziej gwałtowne niż normalnie
trwa aż do pojawienia się nieprzyjemnego uczucia pełności
zjadane są duże ilości pokarmu pomimo braku uczucia głodu
odbywa się w samotności, przyczyną jest poczucie winy lub zakłopotania
ilość zjadanego pokarmu prowadzi do poczucia obrzydzenia, przygnębienia, winy

występuje wyraźny dystres odnośnie gwałtownego objadania się
gwałtowne objadanie się występuje przynajmniej 2 razy w tygodniu przez okres 6 miesięcy
gwałtowne objadanie się nie jest powiązane z regularnym występowaniem nieodpowiednich zachowań kompensacyjnych, takich jak przeczyszczanie, nieprzyjmowanie pokarmów, nadmierny wysiłek fizyczny a także nie pojawia się w przebiegu anoreksji lub bulimii

Zaburzenie Gwałtownego Objadania Się wydaje się spełniać kryteria, na podstawie których może być uznane za osobną kategorię diagnostyczną w DSM. Osoby cierpiące na BED różnią się od osób cierpiących na bulimię czy anoreksję w zakresie obrazu klinicznego, współwystępujących zaburzeń, zmiennych demograficznych i reakcji na leczenie. Pacjenci z BED charakteryzują się słabym społecznym przystosowaniem, problemami zdrowotnymi i upośledzonym funkcjonowaniem psychospołecznym. Średni czas trwania BED wynosi 14 lat i jest dłuższy niż w przypadku anoreksji czy bulimii.

Personality traits and eating behavior in the obese: poor self – control in emotional and external heating but personality assets in restrained eating Kristina Elfhag, Lesley C. Morey Eating Behaviors 9 (2008)

Cechy osobowości i zachowania związane z jedzeniem u osób otyłych: słaba samokontrola w przypadku jedzenia związanego z emocjami i zewnętrznie kontrolowanego lecz atuty osobowościowe w przypadku ograniczania jedzenia

więcej...: Analiza cech osobowości pozwala na pełniejsze zrozumienie zachowań związanych z jedzeniem u osób otyłych. Celem prezentowanych badań było opisanie zachowań związanych z jedzeniem (mierzonych za pomocą Holenderskiego Kwestionariusza Zachowań Związanych z Jedzeniem) w kategoriach cech osobowości modelu Wielkiej Piątki (kwestionariusz NEO PI – R).
Jedzenie związane z emocjami jest silnie pozytywnie skorelowane z wymiarem neurotyzmu, szczególnie z impulsywnością i depresyjnością a także związane z niższym poziomem sumienności, szczególnie w aspekcie niskiej samokontroli i niższej ekstrawersji. Jedzenie zewnętrznie kontrolowane jest głównie związane z wymiarem impulsywności i niskiej samodyscypliny. Ograniczanie jedzenia jest związane z jednej strony z wyższą sumiennością, ekstrawersją i otwartością, a także z niższym poziomem neurotyzmu.
Wyniki te wskazują, że niska samokontrola wyrażona poprzez impulsywność i niską samodyscyplinę jest odpowiedzialna za jedzenie w sytuacji odczuwania negatywnych emocji a także w odpowiedzi na zewnętrzne bodźce związane z pokarmem. Próby kontroli ilości przyjmowanych pokarmów i masy ciała obserwowane w przypadku ograniczania jedzenia są związane z większą siłą charakteru i ambicją oraz z bardziej otwartym stylem osobowości i większą stabilnością emocjonalną.
Praktyczne implikacje wynikające z prezentowanych badań wskazują kierunki leczenia otyłości, które powinno koncentrować się na treningu i wzmacnianiu zdolności kontroli impulsu u pacjentów prezentujących wzorce jedzenia związanego z emocjami i zewnętrznie kontrolowanego. Wzorzec ograniczania jedzenia u pacjentów otyłych należy rozumieć jako wachlarz zasobów osobowościowych. Wzorzec ten nie powinien być traktowany jako czynnik ryzyka u otyłych pacjentów; należy raczej zwrócić uwagę na fakt, że nie wszyscy pacjenci mogą dysponować zasobami niezbędnymi do realizacji tego rodzaju wysiłku i samokontroli.

Diffrences in depressive thoughts between major depresive disorder, IFN – α induced depression and depressive disorder among cancer patients

Różnice w obrazie myśli depresyjnych pomiędzy zaburzeniem dużej depresji,
depresji wywołanej IFN α– i zaburzeniem depresyjnym u pacjentów onkologicznych
Massimo Pasquini, Azurra Speca, Simona Mastroeni, Roberto Delle Chiaie,
Cora N. Sternberg, Massimo Biondi
Journal of Psychosomatic Research 65 (2008)

więcej...: Zaburzenia depresyjne powszechnie występują wśród pacjentów z przewlekłymi chorobami somatycznymi. Wśród pacjentów onkologicznych częstość ich występowania wynosi od 20 do 50%. Podobny procent występowania depresji, wywołanej cytokinami, jest obserwowany wśród pacjentów leczonych interferonem z powodu przewlekłego hepatitis. Te depresyjne uwarunkowania są uważane za tą samą chorobę. Celem prezentowanych badań jest sprawdzenie hipotezy, że rozkład negatywnych myśli różni się w przypadku zaburzenia dużej depresji, depresji wywołanej cytokinami i zaburzeń depresyjnych u pacjentów onkologicznych.
Poczucie winy w największym nasileniu było obserwowane u pacjentów z zaburzeniem dużej depresji, zaś w najmniejszym u pacjentów onkologicznych. Podobnie rozkładało się natężenie poczucia porażki. Zaobserwowano dodatkową zależność: poczucie porażki było silniejsze u młodszych pacjentów, niezależnie od rodzaju rozpoznania. Poczucie braku satysfakcji również było największe w grupie pacjentów z epizodem dużej depresji, przy czym w porównaniu do grupy z depresją wywołaną interferonem, jego poziom był wysoki również w grupie pacjentów onkologicznych. W grupie pacjentów z epizodem dużej depresji obserwowano również najwyższy poziom niezadowolenia z siebie, które najniższe wartości przyjęło w grupie pacjentów z depresją wywołaną interferonem.
Otrzymane wyniki wskazują, że pacjenci z epizodem dużej depresji prezentują odmienny wzorzec depresyjnych myśli, poczucia winy, porażki, braku satysfakcji niż pacjenci leczeni interferonem i pacjenci onkologiczni, u których rzadko występowały rdzenne depresyjne myśli. Być może cytokiny wywołują atypową formę depresji lub też inny syndrom, który nie został jeszcze zdefiniowany. Wnioski płynące z prezentowanych badań pokazują, że istnieją specyficzne różnice w obrazie depresyjnych myśli w tych trzech grupach pacjentów i że być może zaburzenia depresyjne wśród tych chorych powinny być traktowane jako osobne jednostki.

Comorbid painful physical symptoms and anxiety: Prevalence, work loss and help – seeking

Współwystępowanie bolesnych fizycznych symptomów i lęku: powszechność,
wpływ na spadek produktywności w pracy i zachowania związane z poszukiwaniem pomocy
Koen Demyttenaere, Anke Bonnewyn, Ronny Bruffaerts, Ron De Graaf,
Joseph Maria Haro, Jordi Alonso Journal of Affective Disorders 109 (2008)

więcej...: Badania potwierdzają, że częstość występowania bolesnych fizycznych symptomów (takich jak częste lub poważne bóle głowy, szyi i pleców) jest podwyższona wśród pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi; niewiele jest danych dotyczących współwystępowania tych symptomów z zaburzeniami lękowymi.
Celem prezentowanych badań jest sprawdzenie powszechności występowania bolesnych fizycznych symptomów i charakterystyki socjodemograficznej pacjentów z i bez zaburzeń lękowych, z uwzględnieniem współwystępowania somatycznych schorzeń (m.in. reumatyzmu, alergii, udaru, zawału serca, chorób serca, podwyższonego ciśnienia, astmy, gruźlicy, cukrzycy, wrzodów żołądka lub dwunastnicy, problemów neurologicznych, nowotworu) . Ponadto zbadano wpływ bolesnych fizycznych symptomów na spadek produktywności w pracy (ilość opuszczonych dni pracy) i zachowania związane z poszukiwaniem profesjonalnej pomocy medycznej (wizyty u psychiatry, psychologa, lekarza ogólnego lub innego specjalisty) z powodu problemów emocjonalnych, ze zdrowiem psychicznym, nadużywaniem alkoholu.
Bolesne fizyczne symptomy występują częściej u pacjentów z zaburzeniami lękowymi. Predyktorami dla występowania bolesnych fizycznych symptomów jest: płeć żeńska, wyższy wiek i niższe wykształcenie. Nie stwierdzono, by zaburzenia lękowe bądź bolesne fizyczne symptomy wywierały dodatkowy wpływ na spadek produktywności w pracy, podobnie nie stwierdzono wpływu somatycznych schorzeń. U osób ze współwystępującymi zaburzeniami lękowymi i bolesnymi fizycznymi symptomami obserwowano większą częstotliwość zachowań związanych z poszukiwaniem profesjonalnej pomocy z powodu problemów emocjonalnych niż u osób z samymi zaburzeniami lękowymi bez współwystępujących bolesnych fizycznych symptomów.
Na podstawie otrzymanych wyników można wskazać dalszy kierunek badań, które powinny zmierzać do odkrycia złożonych zależności pomiędzy lękiem, depresją i bolesnymi fizycznymi symptomami. Możliwe dwa kierunki badań obejmują podejście integrujące, poszukujące wspólnego podłoża tych objawów lub też zmierzające do dalszego wyodrębniania skupisk objawów.

William F. Pirl et al, Depression After Diagnosis of Advanced Non-Small Cell Lung Cancer and Survival: A Pilot Study. Psychosomatics 49:218-224, May 2008

Depresja i przeżywalność po zdiagnozowaniu
zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc – badanie pilotażowe

więcej...: Ocenia się, że u około 10 – 25 % pacjentów chorych na raka pojawia się tzw. duża depresja, łączona ze zwiększoną śmiertelnością.

Celem prezentowanych badań było zbadanie związku pomiędzy depresją a przeżywalnością u pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuc.

43 pacjentów, u których świeżo zdiagnozowano zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc, wypełniło Szpitalną Skalę Lęku i Depresji (HADS). Następnie obserwowano dalsze losy tych pacjentów.

Pacjenci z depresją osiągali średnio czterokrotnie krótszy czas przeżycia w porównaniu do pacjentów bez depresji. Przy kontroli wyjściowego stanu pacjentów, występowanie depresji było predyktorem dla 6 – miesięcznej śmiertelności, ale nie było znaczące dla ogólnej przeżywalności.

Jakkolwiek występowanie depresji po zdiagnozowaniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc było powiązane z gorszą przeżywalnością w ciągu 6 miesięcy, związek ten nie został potwierdzony dla ogólnej przeżywalności. Wydaje się, że wskazane byłoby przeprowadzenie dalszych badań na większej grupie pacjentów.

Vowles, Kevin E.; McCracken, Lance M. Acceptance and values-based action in chronic pain: A study of treatment effectiveness and process. Journal of Consulting and Clinical Psychology. 2008 Jun Vol 76(3) 397-407

Akceptacja i działanie oparte na wartościach w przewlekłym bólu:
studium procesu i efektywności leczenia

więcej...: W ramach terapii poznawczo – behawioralnej obserwuje się rozwój podejść zorientowanych na proces i opartych na funkcjonalnych i kontekstualnych ramach, czym różnią się od wcześniej rozwijanych nurtów.

Celem prezentowanego badania była ocena skuteczności terapii przewlekłego bólu, opartej na zaangażowaniu i akceptacji. Badaniu zostały poddane dwa procesy tego modelu: akceptacja i działanie oparte na wartościach.

W badaniu wzięło udział 171 uczestników interdyscyplinarnego programu leczenia, z których 66,7% wzięło udział w 3 – miesięcznej ocenie efektywności programu.

Wyniki wskazują na znaczącą poprawę w zakresie dolegliwości bólowych, depresji, lęku związanego z bólem, niesprawności, wizyt lekarskich, zdolności do pracy i sprawności fizycznej. Zgodnie z wiarygodną analizą zmian, przynajmniej u 75.4% pacjentów wystąpiła poprawa w przynajmniej jednym kluczowym obszarze. Poprawie uległy zarówno akceptacja bólu jak i działanie oparte na wartościach, przy czym poprawa ta była związana z udoskonaleniem obszarów podstawowych wyników.

Kumashiro, Madoka; Rusbult, Caryl E.; Finkel, Eli J. Navigating personal and relational concerns: The quest for equilibrium. Journal of Personality and Social Psychology. 2008 Jul Vol 95(1) 94-110

Podążając poprzez osobiste i relacyjne zagadnienia:
w poszukiwaniu równowagi

więcej...: Prezentowany przez autora model osobisto – relacyjnej równowagi zakłada, że ludzie poszukują równowagi pomiędzy angażowaniem się w kwestie osobiste i relacyjne, jako ze te dwie ważne potrzeby często nie mogą być zaspokajane równocześnie. Autorzy twierdzą, że doświadczenie osobisto – relacyjnej nierównowagi prowadzi do prób jej przywrócenia oraz że doświadczanie równowagi wspiera odczuwanie satysfakcji z życia. Założenia modelu zostały wsparte wynikami czterech badań.

W badaniu pierwszym manipulacja przewidywaną przyszłą nierównowagą (vs równowagą) odsłoniła zwiększoną motywację do przywrócenia równowagi i zmniejszoną satysfakcję z życia.

W badaniu drugim narracje opisujące doświadczenia nierównowagi (vs równowagi) prowadziły do zwiększonej motywacji do przywrócenia równowagi i zmniejszonej satysfakcji z życia.

W badaniu trzecim, codzienne zapiski z dzienniczka dotyczące codziennej nierównowagi były związane ze zwiększoną motywacją do przywrócenia równowagi tego samego dnia, zmniejszoną satysfakcją z życia tego samego dnia oraz zwiększonym następnego dnia zaangażowaniem w komplementarny obszar.

W badaniu czwartym doświadczenie nierównowagi było predyktorem dla obniżonego poczucia dobrostanu 6 miesięcy później.

Wyniki te rozszerzają wiedzę na temat tego, w jaki sposób ludzie poprzez procesy samoregulacji dążą do równowagi w zaangażowaniu w dwa podstawowe obszary ludzkiej aktywności.

Journal of Consulting and Clinical Psychology , Volume 75, Issue 4

“STOP regain: Are there negative effects of daily weighing”
Rena w. Wing, Deborah F. Tate, Amy A. Gorin, Hollie A. Raynot, Joseph L. Fava, Jason Machan
“POWSTRZYMAJ odzyskiwanie: Czy codziennie ważenie się ma negatywny wpływ”

więcej...

Istnieją doniesienia wskazujące na duże znaczenie codziennego ważenia się dla długoterminowej kontroli wagi. Jednocześnie zgłaszane są wątpliwości dotyczące możliwych negatywnych skutków psychologicznych. Badanie kliniczne „Powstrzymaj odzyskiwanie” zapewniło niezwykłą okazję do sprawdzenia tego zagadnienia zarówno w badaniach poprzecznych jak i longitudinalnych. Osoby skutecznie zrzucające wagę zostały losowo przydzielone do grupy kontrolnej i dwóch grup interwencyjnych: „twarzą w twarz” lub internetowej, zaprojektowanych by pomagać w utrzymaniu wagi, następnie były obserwowane przez kolejnych 18 miesięcy. Wśród osób z grup interwencyjnych zaobserwowano wzrost liczby codziennego ważenia, które było powiązane ze skutecznym utrzymywaniem wagi. Nie znaleziono dowodów wskazujących na to, że wzrost częstości codziennego ważenia, lub też ważenie samo w sobie wywierają jakiekolwiek niekorzystne efekty w badanej grupie. Zaobserwowano nawet, że wzrost częstości ważenia się był powiązany ze wzrostem ograniczeń dietetycznych i spadkiem objawów depresyjnych. Ponadto osoby, które ważyły się codziennie przez 18 miesięcy były mniej narażone na wystąpienie więcej niż 4 w miesiącu epizodów gwałtownego objadania się. Otrzymane wyniki wskazują, że codzienne ważenie się jest ważnym elementem utrzymywania spadku wagi, który nie jest powiązany z niekorzystnymi efektami psychologicznymi.

Psychosomatics , Volume 48, Issue 5

„Patients Preferences Regarding Cancer Group Psychotherapy Interventions: A View From the Inside”
Allen C. Sherman, Jaymie Peddington, Umaira Latif, Harriet Farley, Lenore Arent, Stephanie Simonton
“Preferencje pacjentów dotyczące grupowych form interwencji dla chorych onkologicznie: spojrzenie z wewnątrz”

Grupowe interwencje dla pacjentów onkologicznych cieszą się dużym zainteresowaniem badaczy. Niewiele wiadomo jednak o tym, które ich cechy są uważane za istotne przez samych pacjentów. Autorzy zbadali poglądy potencjalnych uczestników, pośród 425 pacjentów z różnymi typami nowotworów. Duża ich liczba (64,6%) wyraziła zainteresowanie, pomimo że niewielu z nich uczęszczało na spotkania grupowe. Bardziej preferowane były interwencje prowadzone podczas wczesnych etapów choroby: diagnostycznego i aktywnego leczenia niż etapów późniejszych . Pacjenci wyrażali większe zainteresowanie interwencjami skupiającymi się na promocji zdrowia i edukacji medycznej, niż obejmującymi zagadnienia radzenia sobie i wsparcia emocjonalnego. Większość pacjentów była zainteresowana udziałem w grupie heterogenicznej – dla osób z różnymi rozpoznaniami. Lepszym predyktorem dla preferencji pacjentów były zmienne związane z chorobą niż charakterystyki socjodemograficzne. Rozumienie preferencji pacjentów ma kluczowe znaczenie dla skutecznego projektowania i stosowania programów grupowych interwencji.

Journal of Personality and Social Psychology , Volume 93, Issue 5

“The impact of negative moods on self-enhancing cognitions: The role of reflective versus ruminative mood orientations”
“Wpływ negatywnego nastroju na samodoskonalące techniki poznawcze: rola refleksyjnej vs ruminacyjnej orientacji”
McFarland, Cathy; Beuhler, Roger; von Rüti, Rebecca; Nguyen, Lewis; Alvaro, Celeste
“Wpływ negatywnego nastroju na samodoskonalące techniki poznawcze: znaczenie refleksyjnego vs ruminacyjnego podejścia do nastroju”

więcej...: Celem prezentowanych badań było sprawdzenie w jaki sposób uwaga skierowana na uczucia wpływa na relację pomiędzy negatywnym nastrojem a samodoskonalącymi myślami. Podstawowa hipoteza zakładała, że sposób w jaki ludzie koncentrują się na swoich nastrojach (refleksyjny vs ruminacyjny) determinuje czy ujawniają pozytywne (niezgodne z nastrojem) czy negatywne (zgodne z nastrojem) związane z Ja myśli w odpowiedzi na negatywny nastrój. Badania pokazały, że istnieje większe prawdopodobieństwo by porównania społeczne, czasowe porównania i inne samodoskonalące struktury poznawcze (np. atrybucje, oceny związków) były niezgodne z nastrojem gdy ludzie przyjmują refleksyjną orientację na swoje negatywne myśli oraz by były zgodne z nastrojem, gdy przyjmują orientację ruminacyjną. Ponadto badania wykazały, że nastroje i sposób orientacji na nie wpływają na samodoskonalące myśli poprzez mediacyjny efekt regulujących nastrój celów i intencji.